Mapa serwisu Dodaj do ulubionych Facebook Twitter YouTube

POŚMIERTNY AWANS KOMANDORA STANISŁAWA MIESZKOWSKIEGO

2017-08-22 09:41:47

W poniedziałek 14 sierpnia, Prezydent RP Andrzej Duda awansował pośmiertnie komandora Stanisława Mieszkowskiego na stopień kontradmirała. Uroczystość, w której udział wzięli Prezydent RP oraz Minister Obrony Narodowej, odbyła się przed Pomnikiem Poległych 1920 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach. Kontradmirał Stanisław Mieszkowski jest twórcą powojennej poprzedniczki Akademii Marynarki Wojennej. Był Komendantem Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej w okresie 01.04.1946 – 30.11.1946 oraz Komendantem Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w okresie 01.12.1946 - 05.03.1947. W uroczystości wziął także udział pododdział podchorążych AMW.

Podczas ceremonii prezydent Duda wręczył pośmiertne akty mianowania na wyższe stopnie wojskowe członkom rodzin czterech żołnierzy. Oprócz komandora Mieszkowskiego pośmiertnie awansowani zostali również: na stopień generała broni Władysław Jędrzejewski; na stopień generała brygady Władysław Liniarski ps. „Mścisław” oraz Marian Orlik. Natomiast akty mianowania na wyższe stopnie wojskowe dla dwóch żołnierzy AK wręczył również minister Antoni Macierewicz. Do stopnia pułkownika awansowany został ppłk Lucjan Szymański, a kapitana – por. Alfons Olejnik ps. „Babinicz”.

Kontradm. Stanisław Mieszkowski urodził się 17 czerwca 1903 roku w Piotrkowie, w rodzinie Juliusza i Stanisławy Reginy z Wojeńskich. Podczas wojny polsko - bolszewickiej walczył na froncie czeskim w szeregach 22. Pułku Piechoty. Po zakończeniu działań wojennych powrócił do Siedlec, gdzie w 1923 roku zdał maturę. W latach 1923-1924 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie, a w latach 1924-1927 słuchaczem Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu. W 1929 roku został skierowany na studia do Francji. W 1935 roku dowodził kanonierką ORP „Generał Haller” oraz torpedowcem ORP „Ślązak". Jeszcze w tym samym roku wyznaczono go na dowódcę torpedowca ORP „Mazur" i kierownikiem grupy artylerii w Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty w Gdyni.
Podczas kampanii wrześniowej dowodził początkowo grupą kanonierek i kanonierką ORP „Generał Haller" w dywizjonie minowców, biorąc udział w obronie przeciwlotniczej gdyńskiego portu, osłonie stawiania min morskich na Zatoce Gdańskiej oraz przejściu grupy na Hel. Od 14 września do zakończenia obrony Wybrzeża dowodził baterią dział wymontowanych w Jastarni z trałowców typu FM. 2 października 1939 roku, po kapitulacji załogi Helu, dostał się do niewoli niemieckiej i przez resztę wojny znajdował się w oflagach. W 1945 roku po wyjściu z oflagu zdecydował się powrócić na Wybrzeże i rozpoczął pracę w Głównym Urzędzie Morskim na stanowisku kapitana portu w Kołobrzegu.

Na początku 1946 roku został powołany do służby czynnej w Marynarce Wojennej w Gdyni i wyznaczony dowódcą Flotylli Trałowców. Jednakże w kwietniu 1946 roku nastąpił bardzo istotny moment w historii obecnej Akademii Marynarki Wojennej. Kontradmirał Stanisław Mieszkowski został oddelegowany do Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej, później przemianowanej na Oficerską Szkołę Marynarki Wojennej, aby zająć się organizacją szkoły oraz pełnić funkcję komendanta. Jego rola w tworzeniu nowej struktury szkoły była bardzo ważna, ponosił całkowitą odpowiedzialność zarówno za organizację szkoły, poziom nauczania oraz sprawy gospodarcze podległych mu pododdziałów i organów administracyjnych. Pod jego kierunkiem powstały pierwsze plany i programy kształcenia oraz baza dydaktyczna. Etatowo został wyznaczony na dyrektora nauk Wydziału Morskiego, gdyż uznano, że posiada wiedzę z zakresu działań na morzu. Pełnił funkcję komendanta szkoły od 1 kwietnia 1946 roku do 5 marca 1947 roku.
Od 6 marca 1947 roku pełnił funkcję szefa Sztabu Głównego Marynarki Wojennej. W 1949 na krótko objął stanowisko zastępcy Dowódcy Marynarki Wojennej do spraw liniowych. 15 listopada 1949 został wyznaczony na stanowisko Dowódcy Floty. 20 października 1950 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Głównego Zarządu Informacji MON i poddany brutalnemu, trwającemu dwa lata śledztwu.
Sprawa aresztowań wyższych oficerów Wojska Polskiego na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych XX w. związana była ze stalinowskim modelem rządów w Polsce oraz poszukiwaniem „wroga wewnętrznego”, rozkładającego aparat państwowy oraz armię. Jednocześnie była prostym powieleniem modelu sowieckiego stosowanego w wielkich procesach politycznych już w drugiej połowie lat trzydziestych.
Materiały sfingowanego śledztwa głównej grupy zwanej w skrócie Tatar-Utnik-Nowicki miały ukazać rzekomo szeroko rozgałęziony spisek, obejmujący około 200 – 300 oficerów, którego poszczególne nitki miały prowadzić również do Marynarki Wojennej.
W roku 1952 przed Najwyższym Sądem Wojskowym stanęło siedmiu wyższych oficerów Marynarki Wojennej. Byli to: kadm. Stanisław Mieszkowski, kmdr Marian Wojcieszek, kmdr Jerzy Staniewicz, kmdr por. Zbigniew Przybyszewski, kmdr por. Robert Kasperski, kmdr por. Kazimierz Kraszewski i kmdr ppor. Wacław Krzywiec. Oficerowi ci brali udział w wojnie obronnej Polski w 1939 r., a po wojnie wstąpili ochotniczo, lub za namową kolegów do tworzonej od podstaw Marynarki Wojennej w kraju w okresie od maja 1945 do lutego 1946 r. 21 lipca 1952 roku Najwyższy Sąd Wojskowy w Warszawie skazał kadm. Mieszkowskiego na karę śmierci z utratą praw na zawsze i przepadkiem mienia. Ławie sędziowskiej przewodniczył pułkownik Piotr Parzeniecki.
Szczątki zamordowanych komandorów odnaleziono wiosną 2013 r. w kwaterze „Ł” Cmentarza Wojskowego na Powązkach w Warszawie dzięki pracom prowadzonym przez dr. hab. Krzysztofa Szwagrzyka z Instytutu Pamięci Narodowej.

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć na naszej stronie oraz na strownie wojsko-polskie.pl.

Wszelkie prawa zastrzeżone 2017 Akademia Marynarki Wojennej, Wykonanie: IQ.pl